Kieft

Kieft

Michel van Egmond

Language:

Pages: 140

ISBN: 2:00294616

Format: PDF / Kindle (mobi) / ePub


Wim Kieft (1962) speelde 42 keer voor Oranje. Hij werd Europees kampioen in 1988, won de Europa Cup I, werd zes keer landskampioen, vier keer bekerwinnaar en ontving al op 19-jarige leeftijd de Gouden Schoen.
Bijna twintig jaar lang droeg voetballer Wim Kieft een groot geheim met zich mee. Dat is nu voorbij. Aan Michel van Egmond, auteur van de mega-bestseller Gijp, vertelde hij zijn onwaarschijnlijke verhaal. Kieft is het verslag van een bittere strijd tegen zijn verslaving. Tegen de demonen in zijn hoofd. Maar het is ook een hoopvol relaas over de voorzichtige wederopstanding van een veerkrachtig mens.

Het is een boek vol zelfspot en trots. Triest en soms grappig tegelijk. Het gaat over Ajax, PSV, Oranje en uiteraard over die gedenkwaardige kopbal tegen Ierland in 1988. Maar het gaat ook over schuld en schaamte, over eenzaamheid en angst, over de druk, over het eeuwige onvermogen om te genieten van succes. En over de dagelijkse strijd die hij voert om clean te blijven.

‘Ik ben blij dat ik weer leef,’ zegt hij op een van de laatste bladzijden van dit openhartige boek. ‘Écht leef.’ Want boven alles is Kieft een boek over hoop.

Michel van Egmond (1968) is journalist bij Voetbal International en schrijver van sportboeken, zoals Balverliefd, Gijp en Het pak van Louis van Gaal. Voor Gijp, de biografische schets van het leven van René van der Gijp, won hij in 2013 de NS Publieksprijs. Er zijn van Gijp bijna 350.000 exemplaren verkocht.

A Journey Into Michelangelo's Rome

Damn Right: Behind the Scenes with Berkshire Hathaway Billionaire Charlie Munger

Harry A. Blackmun: The Outsider Justice

Sixth Street (Images of America)

Ambulance Girl: How I Saved Myself By Becoming an EMT

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ik loop naar hem toe, om even gedag te zeggen. Twee ex-ploeggenoten, twee Amsterdamse jongens ergens diep in het zuiden van Italië: dan zeg je elkaar even gedag. Maar wat denk je? Hij loopt zo door, die idioot. We hadden samen al een paar keer in Oranje gespeeld, maar hij liep zó door, die gek. Zogenaamd de meedogenloze professional uithangen, weet je wel? Toen dacht ik: je bent niet goed bij je hoofd, Krol. Kon ie doodvallen voor mij. Ja, rot op. Zo ben ik ook wel weer.’ STAPPENWERKBOEK

op 12 november werden er zakken met drie- vierhonderd verjaardagskaarten afgeleverd. Ze kwamen uit heel Nederland, van wildvreemde meisjes. Sommigen zeiden dat ze met we wilden trouwen. Ik weet nog hoe verbaasd ik de eerste keer was. Ik keek uit het raam en zag onze postbode aankomen. ‘Krijg nou de pest,’ dacht ik, ‘al die postzakken in die Amsterdamse achenebbisj-straat van ons.” Ik moest er wel om lachen. Het was allemaal heel vreemd voor mij. Ik hoorde en las dat ik er goed uitzag, maar ik had

de spullen die door hem zijn verstoten in grote hopen bijeen liggen, alles bovenop elkaar en tot zo ver het oog reikt. Je kunt er geen stap zetten, zonder ergens op te trappen. Overal ligt wel iets. ‘Wat een zooitje.’ Hij overdrijft niet. Veel systeem is er bij het opbergen niet gebruikt. Het is eerder alsof alle spullen hier ooit door een tornado naar binnen zijn geblazen. Met grote stappen baant hij zich een weg door de eerste paar verhuisdozen en bol staande vuilniszakken. Hij vist een paar

tegen de oudinternational. Hij doet dat op een toon alsof Wim Kieft destijds op Omaha Beach is geland om Europa te bevrijden. De voetballer zelf wordt daar altijd heel erg verlegen van. ‘Zo is het toch, Wim? Als jij die bal er niet in kopt, staan we hier nu niet.’ Ook de Oranje-Generaal meldt zich. Zijn supportersuniform zit vol speldjes van de speelsteden die hij heeft bezocht. Op zijn mouw zit het embleem van Volendam. ‘Ik ben een volle neef van Arnold Mühren,’ zegt hij. ‘Oh,’ zegt Kieft.

grotendeels weg. Dat was heerlijk. Maar verder… Ik kon mezelf helemaal gek maken. Ik heb daardoor ook altijd het idee dat er vijftig procent meer in had gezeten voor mij. Niet dat ik ooit een tweede Van Basten zou zijn geworden. Natuurlijk niet. Maar dan had ik wel iemand kunnen zijn die elk seizoen dertig doelpunten maakte. Iets wat me nu, door mijn twijfels en mijn verkramptheid, alleen sporadisch lukte. Het klinkt opschepperig, maar wat Kees Kist en Ruud Geels in mijn tijd deden – elk jaar

Download sample

Download